29-07-06

***

Het was een gewone avond, een avond waar ze niet echt veel van verwachtte.
Ze wou er gewoon even tussenuit, weg van de dagdagelijkse beslommeringen die haar hoofd vulden. Nadenken was het laatste wat ze wilde doen.
Want als ze éénmaal begon na te denken, bleven gedachten aanrollen, als golven op het strand.
Ze wandelde doelloos rond, op zoek naar gezelligheid die zo zeldzaam is.
Zonder verwachtingen, want die worden toch zelden vervuld.
Of dat maakte ze zichzelf toch wijs.
Ze zocht naar iemand die geloofde in een nieuwe wereld.
Vol hoop en dromen.
Om samen met haar even langs de drukke levensweg te lopen.
Toen zag ze hem. En hij zag haar.
Tussen ontelbare andere mensen vonden hun ogen elkaar.
Maar ze keek weg,
want ze wist dat als ze hem liet binnenkijken in de spiegels van haar ziel,
hij meegezogen zou worden in de duistere dieptes.
”Misschien droom ik te veel
van die mooie nieuwe hoopvolle wereld”
dacht ze
Ze besefte dat ze haar hoop stelde in dromen waar ze zelf niet genoeg in geloofde.
Twijfelend zocht ze zijn ogen opnieuw, tussen duizenden andere.
Ze zag hem opnieuw
En ook hij sloot zijn ogen.

 


21:39 Gepost door *** | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Is Dit een prinselijk oog?

Gepost door: Portishoofd | 29-07-06

gevaarlijk intens je laten meezuigen in duistere dieptes door binnen te kijken in de spiegels van iemand zijn ziel. knap verwoord engeltje.

het klinkt gevaarlijk maar tegelijkertijd ook intens!

Gepost door: tint | 31-07-06

De commentaren zijn gesloten.