31-01-07

reisverhaal deel 5; 6 januari

4u 's morgens/ 's nachts... De nachtelijke tempelzangers hebben een nieuwe leadzanger... grmbl....
Ok, nog eens omdraaien en proberen verder te slapen.

Toen B en ik opstonden was S weeral weg. En alweer lag er briefje op ons te wachten. De volgende Indische opdracht: "kun je naar de supermarkt gaan?"
Ons boodschappenlijstje bestond uit bananen, bananenchips en WATER! Veel water!
In de supermarkt verbaasde ik me over de grote hoeveelheid (luxe)producten. Er was zelfs chocolade van ferrero rocher (voor 400rs)!
Maar de luxedingetjes lieten we staan. Direct naar de fruithandel dus!

En alles zag er zooo lekker uit:

fruitwinkel

 

Maar we bleven braaf bij ons lijstje. Misschien volgende keer toch maar een ananasje meenemen... ;)

De terugweg naar het appartementje was ook best avontuurlijk. Naast de eerste heilige koe die we zagen, besloot Balleke (de zwerfhond met ballen! ;)) ons de weg te versperren. Ok, ik hou van honden, maar zwerfhonden met hun nekhaar recht is toch nog iets anders dan mijn dikke luie hond thuis. Gelukkig kwam een buurvrouw (met stok!) ons te hulp. Zou ze ooit eens op zijn ballen geslaan hebben?
We renden snel het appartement binnen, namen weer een rickshaw naar het strand.
Voor we bij serenity aankwamen werden we een winkel binnengelokt. En wat voor een winkel! JUWELEN!
B en ik besloten elk om een paar oorringen te kopen, en de verkoper bleef maar zakjes en doosjes met oorringen uithalen. De laatste keer dat ik me zo voelde was ik acht jaar, denk ik. Ik was in een grote snoepwinkel met neon-verlichting beland...
En nu kwam alles terug! "Kids in a candystore!" graaiend in bakjes, zakjes en doosjes.
En ja, we hebben elk iets gekocht, hoe zou jij (als vrouw dan) zelf zijn?

In serenity raakten we aan de praat met een nederlandse indier, en zijn vader had één van de duurste hotels aan het strand. Altijd interessant om zo iemand bij je contacten te hebben. Je weet nooit, bij de volgende kakkerlakkeninvasie ofzo?

B en ik besloten de dijk af te slenteren op zoek naar S. Ontelbare keren moesten we "no thank you" zeggen, tegen winkeliers die de blanke meisjes iets wilden verkopen: "have a look in my shop! Very cheap! For you i make a special price"... (rennen!)

Wat later liepen we S tegen het lijf. Ze wou ons voorstellen aan een vriend van haar, Radja genaamd.
In zijn winkeltje ging een vreemde sfeer, maar ik was blijkbaar de enige die er last van had.
Na een kort gesprekje besloot hij B te behandelen met tempelschalen. Na de "treatment" bleef B nog enkele minuten doezelen en hij kwam naar mij: "did you see the light in B?"
Euhm, ik wist dat India spiritueel was, maar ik ben nog altijd een europese vrouw, die volgegoten is met scepticisme en die het rationele de bovenhand laat nemen.
Om Radja niet te kwetsen begon ik ongelofelijk rond de pot te draaien. "ik was zo bezig met het geluid van de tempelschalen dat ik wegdoezelde en niet echt op B gelet had en blablabla..."
Gelukkig was hij blij met dat antwoord.
Toen B wakker was, ging het gesprek gewoon verder en plots, uit het niks, kwam hij naar mij en begon hij mijn hoofd en nek te masseren. Ik heb niks tegen massages dus ik liet hem zijn gang gaan. Nadien vertelde hij me dat hij mijn gedachten gelezen had en gezien had dat ik ook "iets" wou.
Ik durfde hem niet te vertellen dat ik aan het denken was of we op dit late uur nog een rickshaw zouden kunnen krijgen, wat ik straks zou eten, en of mijn oorringen zouden passen bij die éne bruine top....
(ja, in mijn gedachten ben ik nogal een hak op de tak persoontje)
En wederom draaide ik rond de pot, en vertelde hem dat ik misschien onbewust wel "iets" wou, maar dat ik er niet concreet aan gedacht had, enz enz...
gelukkig verlieten we nadien die winkel.
Ik wist (en weet) dat India spiritueel is. Dat vind ik ook één van de mooiste dingen aan dat land. Maar gedachten lezen vind ik er persoonlijk net iets over. Ik geloof in de kracht van kruiden, massages en ayurveda. Maar gewoon niet in gedachtenlezen PUNT.
B en S waren in een soort roes toen ze bij hem buitenkwamen, dus viel ik hen niet lastig met mijn gedachten.
Ik ging naar een Indisch meisje dat ik had leren kennen, Lekshmi zodat ik eventjes terug met beide voeten op de grond stond. Hun leven is hard, maar zij lacht altijd! Ze heeft dan ook het schattigste kind van heel Kovalam.

lekshmiandpooja

 



Voor mij is dit echt India. Samen met de lokale bevolking 's avonds op het strand zitten, een theetje drinken en praten.
Niks noppes gedachten lezen. Gewoon samenzijn en genieten van de onvoorstelbare gastvrijheid!

Toen ik echter in mijn bedje lag, rook ik weer de kruidige olie van mijn massage. Ik heb nog nooit zo goed geslapen.
Maar massagetechnieken zijn nog iets anders dan gedachten lezen.
Misschien moet ik nog eens teruggaan en de proef op de som nemen.
Of misschien moet (in plaats van rickshaws nemen en supermarktjes bezoeken) mezelf uitdagen om voor meer spiritualiteit open te staan?

19:02 Gepost door *** | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.