01-02-07

reisverhaal deel 6; 7 januari

Vandaag stonden we voor de eerste keer met ons drietjes op! S wou ons immers voorstellen aan Depa, een sociaal werkster die ook actief is in het schooltje. Ze woonde vlakbij S, maar we moesten wel een kleine jungletocht ondernemen om daar te geraken.
Voorbij grote spinnenwebben en gaten waar er (volgens mijn national geographic ervaring) zeker slangen in huisden.
Maar de tocht was niet zo lang, en zonder nieuwe beten kwamen we aan bij een huisje, omringd door palmbomen. Depa was echter niet thuis....
Haar familie, die in het huisje ernaast woonde, gaf ons een welkom zoals je dat alleen in India kan krijgen. De meubels werden naar buiten gebracht zodat we in de schaduw van de palmbomen konden zitten. Depa's schoonzus (of was het zus?) gaf ons citroenwater, cake en fluo-oranje zoetigheid. We hadden eigenlijk niet veel honger, maar zodra we het eerste stukje cake binnengewerkt hadden, kregen we weer de schaal voor onze neus geduwd. (lieve grootmoeder, lieve vader, ik zal niet vermageren!)
De familie vertelde ons dat Depa naar een huwelijk was. Binnen de kortste keren verscheen Depa's man vantussen de palmbomen, om ons ook naar het huwelijk te brengen.
Het was in een nabijgelegen dorpje, waar de huisjes op en tegen elkaar aanleunden. Westerlingen worden blijkbaar altijd graag gezien. Want weeral kregen we overheerlijke Chai (thee met melk) terwijl de kindjes ons nieuwsgierig aanstaarden.

Depametkindje

Depa met haar kindje

En dan mochten we de bruid gaan bezoeken. Ik was zo onder de indruk. Ze zag er prachtig uit. Samen met haar kersverse man zat ze in een klein kamertje waar ze vier dagen moesten doorbrengen.
Het was trouwens geen love-marriage, maar een gearrangeerd huwelijk.
En toch straalde de bruid, hoewel ze er moe uitzag. In haar plaats had ik me vast op dat bed gelegd en was ik in slaap gevallen.

Bruiloft-800

 


We besloten om haar wat geld te geven en legden samen voor 500rs (zo'n 10€). Voor hen was dit bedrag zo onwaarschijnlijk groot, dat ze het eerst niet wilden aanvaarden.... Maar je zegt niet zomaar neen tegen westerse vrouwen ;)
We kregen nog een maaltijd (broda met kip), de pikantste die ik ooit gegeten heb, en gingen terug naar Kovalam.
We zouden het schooltje immers nog bezoeken. Toen we aankwamen was er een dansles bezig. Gelukkig had ik voorhand al eens naar de Indische MTV gekeken, zodat ik niet met mijn mond openviel.
Ik had me eigenlijk aan traditionele dans verwacht, maar het was dus "indian clip dance". Springen, met het kontje draaien, "sexy" moves, hand door het haar, enz enz... (ja het waren mannen!)
Van het schooltje gingen we naar Paul, S's stagebegeleider. Hij heeft een gigantisch huis, dat hij deelt met tien zwerfhonden! Hij vertelde ons wat meer over de indische cultuur, gewoonten en gebruiken, het schooltje, ...
maar wij hadden ondertussen al zo'n drukke dag gehad dat we eigenlijk gewoon naar het strand wilden om te eten en te relaxen.
In Serenity (waar anders....) leerden we Manu kennen. Een beroemdheid in Kerala met een eigen tv-show (daarover later meer).
B en ik hadden nog een avondwandelingetje op de dijk gemaakt en toen we terug bij Serenity aankwamen lag Manu als een fotomodel op de balustrade voor het restaurantje... (niet lachen, niet lachen)
maar mss leer ik hem later wel op een normalere manier kennen.
We aten snel iets in Sea Bee met Kate en liepen nadien nog even bij Lance (the cockroachkiller! langs. Hij was gespannen aan het kijken naar een wedstrijd van manchester. (mannen en voetbal...?) Er trippelde een groot vliegend insekt zijn living binnen en B en ik keken elkaar twijfelachtig aan. Lance negeerde het, dus wij trokken onze voeten onder ons en observeerden het vreemde kruipertje. Gelukkig (voor mij) bleef het lang onder B haar stoel zitten. Maar plots was het verdwenen. B en ik bleven maar zoeken, tot er plots iets (redelijk hard) tegen mijn rug vloog, op identiek hetzelfde moment dat manchester scoorde! Ik gilde, B gilde en Lance brulde. Alledrie tegelijk sprongen we recht. (wat een timing!)
Gelukkig besloot Lance het kruipertje dan te verwijderen en wij?
Wij gingen naar huis.

B besloot nog de keuken te vegen, terwijl ik een douche nam.
Toen ik de keuken binnenkwam, was B bezig om een keukenkast voorzichtig toe te duwen met een bezemsteel.
"Wat ben je aan het doen?"
"Kuisen...." (en op die toon geloof ik dat natuurlijk)
"is het een kakkerlak?"
"neen..."
"het is een kakkerlak"
"ja..."
"een groten?"
"ja...."
ok, algemeen alarm! We bewapenden ons met een schuimspaan, een zaklamp en haarlak en gingen op jacht. De kastdeuren werden opengegooid, elk hoekje en gaatje werd geinspecteerd, maar geen spoor van de kakkerlak.
Gelukkig lag S op het dak te slapen, ze had vast de slappe lach gekregen.
We mankeerden eigenlijk enkel nog een omgekeerde kookpot op ons hoofd, om kakkerlakkenbrigade te spelen.
Ok, niet meer aan kakkerlakken denken. SLAPEN!

18:48 Gepost door *** | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

2 dagen in Indië en 't is al massage van de boyz ;-)
wel leuk dat je een gids hebt die je echt onder de mensen brengt he, dan zie je écht iets
--damn kakkerlakken, i hate that

Gepost door: roedi | 02-02-07

De commentaren zijn gesloten.